غزل شمارهٔ ۶۴۷

برداشت: ابر به جایی رسید که با زیبایی و روشنی خود شادی را پخش کرد و غم و سنگینی را از دل کوه‌ها برداشت.

برداشت: در این دو هفته‌ای که در آتش بهاری به سر می‌بریم، نعل بهار را به کسی ندهید. مانند لاله‌ای که از دست جام ارغوانی رفته است.

برداشت: در این روزگار که گل‌ها و لاله‌ها در حال شکفتن و زیبایی هستند، نباید به فکر اصلاح و بهبود دل و روح خود باشیم.

برداشت: وقتی زمین مانند خضر سبز و سرسبز می‌شود، عجیب نیست که ابرها به تداوم زندگی و آبادانی این زمین کمک کنند و آب لازم را به آن برسانند.

برداشت: زنجیر و تار، رگ ابر و رشته باران، زمینه را برای شادی و لذت فراهم کرده‌اند.

برداشت: یکی از روح‌های پاک و عزیز به مانند بادی ملایمی به دوستانش در گلستان زندگی می‌آید و می‌رود.

برداشت: بهار را به گل و لاله می‌شناسند؛ اما ای دوست، سفر را فراموش نکن و اجازه نده که شتاب و سبکی بار سفر تو را غافل کند.

برداشت: وقتی زندگی چیزی جز چند نفس بیشتر نیست، پس بهتر است که روزهایمان را مانند صبح با شادابی و خوشحالی سپری کنیم.

برداشت: من به واسطه‌ی وجود خضر در دنیای بالا به حقایق و فیض‌های زیادی پی بردم، مانند زمین‌هایی که در آسمان‌ها وجود دارند.

برداشت: شور و شوق بهار آنقدر نیست که بتواند جوانی و انرژی جهان را به راحتی بگیرد و از آن کم کند.

برداشت: اگر تو در جستجوی چیزی نیستی، مانند سنگی بی‌حرکت بمان و در مسیر کاروانی که در حال حرکت است، نشانه‌ای برای آن‌ها باش.

برداشت: کسی که همیشه جوان و سرزنده است، آن است که زمان درخشش و قدرت عباس شاه دوم را درک کند.