غزل شمارهٔ ۶۴۵

برداشت: برای کسی که در آتش درد و رنج نمی‌لرزد، عذاب و سختی مانند آتش در دل گلستان است. این شخص می‌تواند در برابر مشکلات و سختی‌ها مقاومت کند. مثل این که طلا در آتش گداخته می‌شود و در نهایت به شکلی زیبا و ارزشمند در می‌آید.

برداشت: به قدری وفاداری تو خاص و بی‌نظیر است که حتی درخت سرو نیز به فاخته‌ها جا نمی‌دهد و آنها را در آغوش نمی‌گیرد.

برداشت: ما مانند گلی که به خار برخورد کرده است، متوجه شدیم که چه اندازه ارزش زیبایی رنگی را داشتیم، زمانی که آن را از دست دادیم.

برداشت: چشم‌های او همچون خنجری خود را نشان داد و به خاطر شرمی که داشت، مهر و محبت خود را به خاک افکند و خنجر را تیز کرد.

برداشت: در مدت یک یا دو هفته، ماه کامل به شکل هلالی درآمد و این زیبایی دوام نخواهد داشت و بیشتر از این نمی‌توان انتظار داشت.

برداشت: حالت شکسته و ناراحت ما، همانند حصاری شده است. ما از فصل خزانی که ترس و نگرانی به همراه دارد، بی‌بهره‌ایم و رنگ باخته‌ایم.