غزل شمارهٔ ۶۴۴

برداشت: کافی‌ست که با بی‌توجهی‌ام به کسی آسیب بزنم؛ خواهش می‌کنم تو هم با نگاه نیش‌دار و چشمان زیبات، مرا به دردسر نینداز.

برداشت: کجا است آن نیرو و شانس که باعث شد آن معشوق زیبا به خانه من بیاید؟

برداشت: در روزی که پرچم عشق تو به میدان آمد و تیغ ابرویت را به کمر بست، داغ لاله با خون کعبه آغشته شد.

برداشت: کناره‌گیری و دوری مجنون از مردم، درواقع آموزشی است که می‌توان به وسیله آن، آهو را که نمادی از لطافت و زیبایی است، رام کرد.

برداشت: فردی که در میان گل‌ها و زیبایی‌ها به اوج رسیده، کسی است که اگر به خاطر درد و مشکلات بیافتد، هرگز زانو نمی‌زند.

برداشت: قد بلند و لاغر سوار من مانند یک تیر است که در زین و کمان جا دارد.

برداشت: نرمی و ملایمت، همچون سپر و زره‌ای برای افراد ضعیف است. این افراد با وجود آسیب‌پذیری‌شان، از خطرات و زخم‌ها در امان‌اند.

برداشت: اگر نظم و شاعری وجود نداشت، چرا این شعر زیبا و باارزش بر سر چشم‌هایمان است و این ابرو را می‌آراید؟