غزل شمارهٔ ۶۴۳

برداشت: نیازی به زیبایی و گلگون بودن چهره نیست؛ چرا که بر روی آن چهره، خون دل‌های ساده‌دلانی نشسته است که رنج کشیده‌اند.

برداشت: چرا با شراب، چشم‌های گلابی را سرخ می‌کنی؟ آن‌ها در خون آدم‌ها و دل‌های ساده می‌غلطند.

برداشت: عشق به خاطر ادب و احترام، از پای خود برنمی‌دارد و به آرامی بار غم و رنج را بر دوش بید مجنون گذاشته است.

برداشت: عشق‌ورزان چگونه می‌توانند بخشی از عشق خود را به زمین و خاک محدود کنند؟ زیرا عشق به تنهایی توانسته است آسمان را به دو قسمت تقسیم کند.

برداشت: لحظه‌ای را که در دل حاضر می‌سوزانی، ارج نهادن کن، چرا که هیچ دیوار و حصاری نمی‌تواند به اندازه‌ی پیچ و خم فلسفه‌ی افلاطون مهیا باشد.

برداشت: از شدت درد و رنجی که داریم، به گریه می‌افتیم و با این حال، به نظر می‌رسد که حتی خون ما هم نادیده گرفته شده و هیچ‌کس به آن توجه نمی‌کند.

برداشت: در این باغی که به نظر بی ثمر می‌آید، مانند درخت سرو بایست که هیچ چیز جز دست خالی ندارد، اما بار سنگین را به خوبی تحمل کند.

برداشت: مردم چنان به فکر دنیا و مسائل مادی مشغول شدند که حتی جا برای قارون در زیر زمین تنگ شد.

برداشت: اگرچه چشمانش مانند چشمان غزالان نیست، اما گرمای احساسی‌اش می‌تواند دل مجنون را تسخیر کند.

برداشت: کسی که به خودشیفتگی مبتلا است، نمی‌تواند به درجه‌ی خجالت و سرافکندگی برسد، چرا که این احساس تنها از بهره‌مندی و فضیلت‌های نهفته در وجود انسان برمی‌خیزد، همان‌طور که بید مجنون به سرسبزی و زیبایی درخت سرو دست نمی‌یابد.

برداشت: سبکباران برای مردم سنگین و مشکل به نظر نمی‌رسند، زیرا در دل خود هیچ باری ندارند و به همین دلیل مانند تندباد احساس نمی‌شوند و آرامشی را در دل هامون به وجود می‌آورند.

برداشت: اگر سر هر یک از موهای من به اندازه یک تیغ برش بخورد، باز هم نمی‌توانم خونی که از بدنم خارج می‌شود را کم کنم.

برداشت: عشق می‌تواند حتی دشمنان خطرناک را هم به موجوداتی مهربان و دوستانه تبدیل کند، زیرا شور و شوق عشق مانند نوری است که فضایی پر از شادی و محبت را برای مجنون ایجاد می‌کند.

برداشت: از جمع‌آوری ساکنان میخانه دوری کن، زیرا در زمانی که رازهای عمیق و فلسفی پرده‌برداری می‌شود، حتی افلاطون، فیلسوف مشهور، تحت تأثیر قرار می‌گیرد.

برداشت: زمین به آرامی و مهربانی رفتار می‌کند و گرد و غباری از ریگ‌های هامون به خود نمی‌گیرد.