غزل شمارهٔ ۶۴۱

برداشت: از کوه غم، دل و دستانی که گره زده‌اند، نگران نیستند، چون سنگ، بار سنگینی را روی دل نمی‌گذارد.

برداشت: جوهر و ماهیت اصلی چیزی به ضعف و ناتوانی افراد وابسته است، به طوری که در هنگام نیاز، می‌تواند از اجسام کوچک و بی‌ارزش چیزهای بزرگ و مهمی بسازد.

برداشت: دل و چشم خوشه چینی که سیر نشده‌اند، را به خانه نبر و خرمن را حفظ کن.

برداشت: ما در شب وصال، که باید طولانی و شگفت‌انگیز باشد، کوتاهی کرده‌ایم. این کمبود، همچون حجاجی است که در موسم حج، دامن خود را جمع می‌کند و از زیارت کعبه بازمی‌ماند.

برداشت: از صفای دل و یکرنگی‌ام، بی‌توجه به کفر و دین، شده‌ام مثل آبی که در ظروف شفاف قرار گرفته است، در واقع رنگ و بو را از خود ظرف می‌گیرد.

برداشت: در میان خشم خدا و دشمن، خود را واسطه قرار نده و مانع مجازات الهی نشو.

برداشت: به شدت از نگاه بد انسان‌ها می‌ترسم، به همین خاطر از عمق دل و با ناامیدی به روزنه‌ای امید نگاه می‌کنم.

برداشت: هر کس که از دشمن خود انتقام می‌گیرد، صائب، با انتقام خداوند دشمن را در امان قرار داده است.

برداشت: به چشمانت اجازه نده که زیبایی آن گردن سفید را در تاریکی شب نادیده بگیرد و صبح روشنی را که در پیش است، تحت تأثیر قرار نده.