غزل شمارهٔ ۶۳۸

برداشت: خط تو دل‌های بی‌قرار را به دست می‌آورد و غبار می‌زداید؛ این خاکساران، در حقیقت، پیروزی و موفقیت را به دست می‌آورند.

برداشت: از سفره‌ی جهان، روزی خاموشان به مانند باران از آسمان به کوه‌ها می‌رسد و بر تیغ‌های آن‌ها آب می‌بارد.

برداشت: لب تو رازهای درونم را به چالش کشیده است، زیرا شراب در دل دشمنان، برای رازداران عذاب‌آور است.

برداشت: این جمله به این معناست که وزن سنگینی که بر دوش من است، ناشی از ناراحتی و غم عمیقی است که دارم. این غم باعث شده است که به بلوغ و پختگی دست پیدا کنم، همان‌طور که این میوه‌ها نیز با رویش و رشد خود، به کمال می‌رسند.

برداشت: اگر در جمعی که صحبت شیرین و دلنشین است، مشغول نوشیدن می‌باشی، هوشیاران را از این مکان دور کن و اجازه نده که به آنجا بیایند.

برداشت: بهتر است در ارتباط با فقدان دائمی، از وصال گل (وصل معشوق) دوری کرد. چون در این صورت، لذت و خوشی حقیقی برای خیلی‌ها به وجود نمی‌آید.

برداشت: از داستان خط و موهای یار فهمیدم که به تدریج، مورچه‌ها مغز مارها را می‌خورند.

برداشت: وزن و شدت بارش باران مثل ابرهای شب جمعه بر دل و ذهن نگهبان شهر سنگینی می‌کند، که در برابر میگساران و عاشقان شراب قرار دارد.

برداشت: من از درد و رنج پنهانی خود پرده نمی‌کشم، زیرا نمی‌خواهم که عشق و احساساتم سرد شود، مانند لاله‌هایی که به خاطر درد می‌فامند.

برداشت: در این بیت، اشاره شده که موجودات عالی و والای عالم توحید به انسان‌ها وابسته نیستند و نیازی به دعا و درخواست از آنها نیست. بنابراین، دعا را به سوی کسانی که در ذکر و دعا مشغول هستند بفرستید.

برداشت: دل صائب به خاطر حسادت دیگران آزرده نمی‌شود، زیرا کسانی که سرمایه و سجایای خوب دارند، همواره در چشم هستند و مقامشان بالا می‌رود.