غزل شمارهٔ ۶۳۷

برداشت: از اشک‌های گرم، خطر و مشکلی برای خارهای مژگان وجود ندارد، زیرا چشم نگهبان شیر، از نیستان محافظت می‌کند.

برداشت: از چرخ بی‌رحم توقع نداشته باش که مهربانی و مروت به تو بدهد، زیرا او فقط برای خود در اندیشه است و دردی که به دل می‌آید، شبیه به دودی است که از سوزاندن خاک تولید می‌شود و به ریحان لطافت و زیبایی می‌بخشد.

برداشت: چطور می‌توانم از زیبایی چهره‌اش بگویم؟ که نگاه حسود، صبح‌گاهان، مانند شبنم بر این باغ زیبا می‌افتد.

برداشت: پرچم جاذبه طوطی‌های خوش‌زبان باعث نمی‌شود که شیرینی و زیبایی شکرستان از بین برود.

برداشت: از دست شجاعت من در عشق و ارتباط آسوده خاطر باش، زیرا دریا می‌تواند به خشکی بدل شود، مانند دست مرجان که به راحتی می‌تواند در خطر بیفتد.

برداشت: از اشک، نامه‌ای که سیاه و سفید است، به دلیلی گرم می‌شود و از آه سرد، عصیانی که به سختی از بین می‌رود، دور می‌افتد.

برداشت: به جای اینکه به زخم زبان و صحبت‌های ناپسند بسنده کنم، از خوشامدگویی و محبت‌هایم راضی‌ام، زیرا این خوشامدگویی همچون نقوش و تزئیناتی است که فضایی را که زندان‌گونه است، زیبا و دلپذیر می‌کند.

برداشت: کشتی او به خاطر بخشندگی دریا به وجود آمده و هرچند که صدف، مرواریدی از اشک بهار می‌سازد، اما این خود دریا است که باعث جود و بخشش شده است.

برداشت: صائب از میوه‌های بهشتی انتخاب کرده و بر دل خود فشار می‌دهد، چون هر کسی که دندان دارد می‌تواند از آن میوه‌ها بهره‌مند شود.