غزل شمارهٔ ۶۳۴

برداشت: لب‌های تو به خاطر درد و رنجی که کشیده‌ام مانند مرجانی که با خون جگر شسته شده‌اند، زیبایی خاصی دارند. این زیبایی همانند خطی است که به زیبایی روی لباس خس قرار گرفته و آب حیات را به یاد می‌آورد.

برداشت: سهیل دندانش را بر روی لب عقیق گذاشته، از دور نگاه می‌کند، آیا سیب آن زنخدان را می‌بیند؟

برداشت: اشکم به آستین نمی‌ریزد، چون هیچ چیز نمی‌تواند غم و اندوهم را کاهش دهد. کفن از ابریشم کافی است برای شهیدان، چرا که همین مقدار هم نشان‌دهنده عمق فاجعه و فقدان است.

برداشت: وطن را مانند نیکی و محبت بشوی، زیرا دل مردم از مهر خالی شده و دیگر در چشمانشان نیک‌خواهی دیده نمی‌شود.

برداشت: عشق دیوانه‌گی‌اش مثل فولاد محکم و قوی است و من با اشک‌هایم، به دقت و با دلسوزی، دلشکستگی‌ام را وصله می‌زنم.

برداشت: هر چیزی که قسمتمان شده، به سادگی بپذیریم و نگذاریم که دل‌نگرانی برای ورود مهمان به ما فشار بیاورد.

برداشت: نغمه‌ی خوشی که از قلم صائب بلند شد، همانند شعله‌ای است که برای بلبلان نشسته به آواز درمی‌آید.