غزل شمارهٔ ۶۳۳

برداشت: بهار فرا رسیده است و به زودی درهای باغ پر از گل و گیاه بسته می‌شود، به طوری که شکوفه‌های پنبه صدای باغبانان را پر می‌کند.

برداشت: شمع‌های آسیا بارها خاموش شده‌اند، اما در دل من همچنان یاد و خاطره آفتاب درخشان وجود دارد.

برداشت: این بیت به تصویر زیبایی از حبابی اشاره دارد که از زیبایی و جذابیت لعل (گوهر) تحت تأثیر قرار گرفته و به همین دلیل آب حیوانی (آب حیات) که در آن است، بر پیشانی‌اش نشسته است. شاعر نشان می‌دهد که گویی حباب از شدت شرم و زیبایی لعل، عرق کرده و این وضعیت او را از آب سرشار می‌کند. این تعبیر نمادی از زیبایی و تاثیر آن بر اشیاء است.

برداشت: از نور ماه، صورت یار درخشان و دل‌فریب به نظر می‌رسد، به‌طوری که این زیبایی می‌تواند استعداد و لطافت شن‌های این بیابان را به سرمستی و شگفتی بکشاند.

برداشت: صدف برای به دست آوردن روزی‌اش به زحمت و تلاش می‌افتد و در عوض کسی که به سخاوت مشهور است، نیازی به ستایش دیگران ندارد.

برداشت: من چقدر ساده‌ام که با دستان خالی و بی‌چیز، انتظار دارم که بتوانم چاه آن زنخدان را پر از بوسه کنم.

برداشت: به خاطر پنهان کردن عشق، احساس پشیمانی می‌کنم. من نمک را چشیده‌ام و نمکدان را به سرقت برده‌ام.

برداشت: صائب در این بیت اشاره دارد به زیبایی و ارزش‌هایی که در خاک خود دارد. او به این نکته می‌پردازد که بهشت و نعمت‌های گرانبها، مانند سرمه، از این خاک به نقاط دیگر مثل مصر و شام می‌رود. در واقع او می‌خواهد بگوید که چه ارتباطی میان این مناطق با اصفهان وجود دارد، وقتی که خود اصفهان دارای زیبایی‌ها و نعمت‌های خاص خود است.