غزل شمارهٔ ۶۳۲

برداشت: خط آن آفتاب درخشان همه جا را فراگرفته و گروهی از پری‌ها در میان سلیمان را نیز گرفته است.

برداشت: ماه مانند یک شکار در دام هاله‌ای افتاده است و نور آفتاب به خاطر آن خط تاریک جذاب، به دام هاله کشیده می‌شود.

برداشت: تن لطیف تو معطر است، اما خار در پیرهن تو نهفته است. بنابراین، بوی گل را به چاک گریبانت راه نده.

برداشت: ای یار، تو در حال دل ما غفلت نکن، زیرا تنها دل ماست که همچون شمعی در این شب تار می‌درخشد.

برداشت: با آگاهی و عقل از کلام خود خاموشی را کنار بگذار و به شیطان اجازه نده که قدرت و نشانه سلیمان را به دست بگیرد.

برداشت: این شعر می‌گوید که در این بدن خاکی، سرشار از زندگی و نشاط جستجو نکن، چرا که در حقیقت، آنچه دیده می‌شود، تنها آتش و سوختن است. در واقع، زندگی و شادی که به نظر می‌رسد، همچون شعله‌ای در تنور در حال تلاطم است و این دنیا پر از ناامیدی و طوفان است.

برداشت: آتش دوزخ چه تاثیری می‌تواند بر ما بگذارد، اگر اشک‌های ما را از ما نگیرد؟

برداشت: در مورد حال و احوال مسافران چیزی نمی‌دانم، تنها می‌دانم که دل خضر، راهنمای این بیابان، چه بار و توشه‌ای از خود دارد.

برداشت: از دودی که به خاطر آه و اندوه برآمده، لب و زبان تازه او سیاه شده و زندگی را برای او تلخ کرده است.