غزل شمارهٔ ۶۲۶

برداشت: نیازی به دلیل برای رفتن من نیست، زیرا محبت و شوقی که در دل دارم، مانند سیلابی است که مرا به سوی دریا می‌کشاند.

برداشت: چرا باید نگران آتش سوزانی باشم، زمانی که عشق او حمایت و پشتیبانی من از مشکلات و بلاهاست؟

برداشت: نیازی به رهبر نیست، وقتی که تنها یک نگاه پرمحبت او کافی است و می‌تواند شوق و علاقه‌ام را از هر چیز دیگری بیشتر کند.

برداشت: درمانی برای تشنگی دیدار وجود ندارد جز اینکه با چشم ملاقات کنیم؛ زیرا چشمه نوشیدنی من تنها سرابی است که به واقعیت نمی‌رسد.

برداشت: عشق او به قدری سنگین و عمیق است که باعث شده حتی کوه اندوه در نظرم سبک و بی‌اهمیت به نظر برسد.

برداشت: چشمه‌ی من که به عشق می‌جوشید، هنوز در عمق سنگین وجودم باقی مانده است و احساس می‌کنم همچنان که تشنگان به من محتاج‌اند، من هم درد و شور و شوق را در دل دارم.

برداشت: هر شکار لایق تیری که از روی بی نیازی پرتاب می‌شود نیست، پس مرا با دلتنگی و غم از دست نده.

برداشت: چرا نباید از بخیل کمتر تعریف کنم، وقتی که او با حرص و خودخواهی‌اش، تنها منت آزادی را بر من گذاشته است؟

برداشت: در این شرایط، من آن جریانی پر از فعالیت و جنب و جوش هستم که همچون دریای کوچکی می‌تواند به مسیر خود ادامه دهد و قدرتش را نشان دهد.

برداشت: عشق و محبت من عزیز و با ارزش شده، اما اگر آسمان به من بی‌احترامی کند و مرا خوار کند، برای من مهم نیست.