غزل شمارهٔ ۶۲۵

برداشت: سایه درختی که بر سر من است کجا می‌تواند مرا به دام بیندازد، در حالی که شکوفه‌ها و خنده‌ها از دل آزردگی‌ام به وجود آمده‌اند؟

برداشت: نور باارزش من از نسل خورشید است و نمی‌توان آن را نادیده گرفت یا تحت فشار قرار داد.

برداشت: غم و درد در وجود من تا حدی غلیظ و سنگین است که می نوشی حرام جلوه می کند، در حالی که روزی حلال من است.

برداشت: چگونه می‌توانم با خنده دهنم را باز کنم، در حالی که لبانم مانند درخشش برق، به خاطر زوال و از دست رفتن، شکفته شده‌اند؟

برداشت: ای سنگ، به خاطر شکست من، پر از درد و رنج نباش و به من فشار نیاور، چون دل شکسته‌ام را بیشتر به تپش می‌اندازی.

برداشت: به زیبایی و جذابیت‌های دنیا فریب نمی‌خورم؛ زیرا توجه من به نتایج نهایی است، نه به ثروت و دارایی.