غزل شمارهٔ ۶۱۹

برداشت: از عشق و غم عشق مرا ساخته‌اند و در روز قیامت، در برابر همگان به نمایش خواهند گذاشت.

برداشت: دل من از دیدن من در حال سوختن است، چرا که مرا با اشک چشمان یتیمان گره زده‌اند.

برداشت: من نزدیکی خود را با نسیمی که بهانه‌ای شده، به خاک می‌بخشم، چون با سر ناخن بر زمین نوشته‌اند که وجود من از آنِ آنجاست.

برداشت: چطور می‌توانم جوانه بزنم و سبز شوم در حالی که چهره زیبای آن‌ها بارها و بارها مرا تحت تاثیر قرار داده و دچار تردید کرده است؟

برداشت: از من چیزی به دلپذیری و زیبایی گل لاله بخواه؛ چرا که من نیز برای زنده ماندن و قوت گرفتن، جانم را از دست نداده‌ام.

برداشت: من هرگز نیامده‌ام که زخم‌هایم را بخیه بزنم، زیرا چه فایده‌ای دارد وقتی که من را به راحتی در مسیر خود هدایت می‌کنند؟

برداشت: این جمله به این معناست که خوشبختانه افرادی که با مسائل و نادیدنی‌های جهان آشنا هستند، به من اجازه داده‌اند که به وضعیت خودم بپردازم و در دنیای خودم باقی بمانم. این فرصت یا نعمت را مغتنم می‌شمارم.