غزل شمارهٔ ۶۱۷

برداشت: اگرچه عشق ظاهراً من را خراب کرده و به نظر می‌رسد که حال مرا بد کرده، ولی در واقع، وجود عشق باعث شده است که درونی پر از روشنی و گرما داشته باشم.

برداشت: هنوز رنگ و لعاب ساختمان زندگی‌ام، به وجود من زیبایی می‌داد که حوادث و اتفاقات ناگوار آن را از من گرفت.

برداشت: در زندگی، هیچ‌گاه به کسی آسیب نرساندم و به او سخت نگرفتم، پس چرا جریان زندگی به من آسیب زد و مانند یک حباب مرا به زمین زد؟

برداشت: ذهنم همیشه پر از صحبت‌ها و کیفیت کلام است، به‌طوری‌که تفکر و اندیشه‌ام مرا به حالت شادابی و نشاط می‌برد.

برداشت: به خاطر عذاب و رنجی که کشیدم، قلبم به شدت می‌سوزد، اما با وجود این درد و آتش سوزان، نتوانستم از آن قربانی فرار کنم.

برداشت: سکوت کن و از گفتن کلمات تند و آتشین پرهیز کن، زیرا شدت حس غیرت و شوق مرا به شدت سوزانده و آزرده کرده است.