غزل شمارهٔ ۶۱۶

برداشت: همان‌طور که برگ روی درخت نمی‌تواند بدون میوه یا نتیجه بزند، من نیز در جستجوی چیزی هستم که قلبم را از بارِ محبت خالی کند. در اینجا، به دنبال سنگی هستم که بتواند من را از این عشق رها سازد.

برداشت: چشم کسی با وجود گوهر درونی من روشن می‌شود، هرچند که من با گرد یتیمی احاطه شده‌ام.

برداشت: از کوه طور، حیرت را به چشمان کلیم می‌ریزد، چهره‌ای که پرتو نورش در دل من جا گرفته است.

برداشت: تو را که زخم زبان هیچ کس تهدید نمی‌کند، خوش باشید که من به اندازه‌ای از درد و رنج رنج می‌برم که مانند خون در زبانم جمع شده است.

برداشت: دل من به خاطر انتظار برای روی معشوق می‌سوزد، مانند چراغی که با شعله‌اش مرا روشن کرده است.

برداشت: کدام صحبت و گفتگویی تو را به این حالت گرم و پرشور رسانده است، ای صائب؟ که من از ناله‌های پرحرارت تو دلگیر و متاثر شده‌ام.

برداشت: از چهره‌ی داغ و سوزانی که در وجودم شعله‌ور شد، آیا این نیست که خورشید قیامت مرا در آغوش گرفت؟

برداشت: فکر آن لب‌ها و آن صورت به قدری من را تحت تاثیر قرار داده که انگار می‌توانم با زبانم از احساساتم خبر بدهم.

برداشت: دل عاشق من که همیشه سرکش و بی‌تاب است، نمی‌تواند خود را کنترل کند و در برابر زیبایی تو به قدری مجذوب می‌شود که به رشته‌ موی تو چنگ می‌زند و به آن وابسته می‌شود.

برداشت: غم و اندوه مانند گوهری است که در دل سنگی پنهان شده و نشان از یکدلی و واقعی بودن دارد. اما از این حال چه فایده که دریا مرا به خود می‌گیرد و در خود غرق می‌کند؟

برداشت: هر کس که از پیچیدگی‌های وجود من آگاه شد، از اشک‌های خود در عمق وجودم مرا درک کرد.

برداشت: در روزی که دل من شاد بود، کبک من لبخند زد، چون با وجودی که در زمین بود، شاهبازی مرا تحت بال خود گرفت.