غزل شمارهٔ ۶۰۹

برداشت: به مانند تارهای چنگ، آسمان به من نواختن نکرد و من در شگفتم که چرا اینقدر مرا تحت تأثیر قرار داد.

برداشت: اگرچه عشق من آثارش را در من باقی نگذاشته، اما با بوی سوختگی می‌توان فهمید که چه حالتی دارم.

برداشت: چرا باید دلم را به آتش جدایی بسپارم؟ زمانی که می‌توانم با یک نگاه تو، آتش عشق را در وجودم شعله‌ور کنم.

برداشت: با اینکه در رقابت‌ها، حریفانم تعدادشان بیشتر بود و من تنها بودم، اما سرنوشت و مقدر من باعث شد که به اندازه کم‌ترین آسیب هم نرسم.

برداشت: به نظر می‌رسد آتش اشتیاق و عشق من، به اندازه‌ای قوی و سوزان است که حتی این ستاره پرانرژی و زندگی‌بخش، نتوانسته است مرا از حالت شگفت‌زده و خجالت‌زده خارج کند.

برداشت: من در این مکان ظلمت‌بار چون شمعی هستم که در انتظار نسیم صبحگاهی به سوز و گداز افتاده‌ام.

برداشت: هر که به من آسیب رسانده، در واقع خودش را شکست داده و با تلاش برای ضربه زدن به من، به زشتی‌های خود پرداخته است.

برداشت: اگر زیبایی‌های دنیا مانند ماه مصر نبود، من زندگی‌ام را نمی‌گذراندم، مگر اینکه تیرهای محبت دوستانم مرا به حرکت درآورد.

برداشت: چگونه می‌توانم شکرگزاری کنم از کسی که وجودم را آزار می‌داد و اکنون از درد و رنج زندگی رهایم کرده است؟

برداشت: دوری از آن شخص بی‌رحم به قدری برایم سخت و آزاردهنده است که می‌توانم احساساتم را مانند یک رشته به نوشته‌هایم بپیچم.

برداشت: من نه یاری و دوستی می‌شناسم و نه خودم را، چرا که آشنایی او باعث شد که من را نشناسند.