غزل شمارهٔ ۶۰۴

برداشت: از گریهٔ من سرکشی و تندخویی آن پری‌چهره بیشتر شد. همچنان که اشک‌ کباب (قطرات روغن که هنگام پختن کباب از آن می‌چکد) باعث سرکشیدن شعله آتش می‌شود.

برداشت: از چهره خیس و عرق کرده یار متعجبم که چطور توانسته هر دو عنصر متضاد یعنی آب و آتش را در کنار هم جمع کند؟

برداشت: چطور می‌توانم این دل ناآرام را مثل نخی که در دست باد است، در اختیار بگیرم و آرامش ببخشم؟

برداشت: مگذار که جان و روان تو مشغول پرورش تن و جسم شود، چنان‌که سزاوار نیست شراب ناب و خالص را در جام بی‌کیفیت سفالین ریخت.

برداشت: به کسی که دلبسته و هوسران است، به خاطر اینکه به او توجه کنی، نگاه نکن و چشمانت را به زمین نینداز، چرا که تیر عشقش به تو خواهد رسید.

برداشت: تا وقتی که ضروری نیست، زبانت را به گفتگو مگشایید؛ باید افسار اسب سرکش را محکم نگه‌داری.

برداشت: امید من زمانی شکوفا و پررنگ خواهد شد که در دل آتش، نخل قوی و ریشه‌داری رشد کند.

برداشت: حرص و طمع در پول و ثروت هرگز کم نخواهد شد، زیرا مانند آتش، که هرگز با خشک و بی‌ارزش بودن سیر نمی‌شود، انسان نیز با داشتن ثروت‌های بی‌ارزش هرگز satiated نخواهد شد.