غزل شمارهٔ ۶۰۲

برداشت: نگران آه سرد من نباش، چرا که نسیم باعث شده تا آتش سرکشی بیشتری پیدا کند و بال و پر بگیرد.

برداشت: از زیبایی لبی که مانند دُرّی درخشان است، به آرامش و تسلی دست یافتم؛ زیرا می‌دانم که خاک به خاطر آب، از آتش نیز برتر می‌شود.

برداشت: به خاطر شوخی و طنز او، کوه قاف که سمبلی از عظمت و استحکام است، از هم پاشیده و پنهان شده است. حالا من چگونه می‌توانم آن پریشان و زیبا را در شیشه جای دهم و به نمایش بگذارم؟

برداشت: چگونه می‌توانم این دل بی‌قرار را در دست بگیرم، در حالی که برگ‌های خزان مثل باد در حال پراکنده شدن هستند؟