غزلیات

غزل شمارهٔ ۶۰۱

سرودهٔ صائب
هوش مصنوعی

دربارهٔ این سروده

برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحه‌کلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.

۱

شکیب نیست ز معشوق، عشق سرکش را

که سوختن نبود اشتهای آتش را

۲

ز چوب گل من دیوانه را چه ترسانی؟

کسی به چوب نترسانده است آتش را

۳

تلاش مرتبه امتیاز کمتر کن

شکست بیش رسد تیر روی ترکش را

۴

کدام عمر به کیفیت بلند رسد؟

به آب خضر چه نسبت شراب بی غش را؟

۵

دهم چه عرض سخن بر سیه دلان صائب؟

به خاک تیره چه ریزم شراب بی غش را؟

بازگشت به سروده‌های صائب