غزل شمارهٔ ۵۹۹

برداشت: غم من چه تأثیری بر آن خط زیبا و معنوی دارد؟ که بهار خوشبو هرگز از بین نمی‌رود.

برداشت: آب حیات از دل تاریکی سرچشمه می‌گیرد و کسی که تشنه‌ است، به بیابان می‌رود تا سکندر را سیراب کند.

برداشت: از چهره حقیقت پرده‌ای برمی‌داری، هر کسی که مانند منصور، منبر را تأسیس کند.

برداشت: اگر قدرت عشق بتواند، زبان ما را خاموش کند، پس نمی‌توان به راحتی چشم‌های شمع را با موم بست.

برداشت: سوال کردن در مورد فقر می‌تواند به یافتن راه‌حل‌ها منجر شود، اما این در بتی را که به آن اشاره شده، نباید به راحتی باز کنی، زیرا ممکن است به نتایج ناخواسته‌ای منجر شود.

برداشت: آزادگان از بند جسم و تن رها هستند، پس برای شنا کردن نیازی به کشتی ندارند.

برداشت: از لب خود عشق را به شکل صدف نادیده نگیر، چون حالا که ارزش اشیای بی‌ارزش چون خزف شناخته شده است، به ارزش آب گوهر توجه کن.