غزل شمارهٔ ۵۹۷

برداشت: نوشیدنی مستی بر چهره‌ات نمی‌نشیند؛ چرا که در این فصل خزان، نسیم بهاری باغ تو را زنده می‌کند.

برداشت: لبخند تو باعث شده که دل‌ها از شوق تنگی بگیرند، هرچند که شیرینی وجود تو را هنوز نچشیده‌اند، اما به خاطر تنگی نفس کسی، نمی‌تواند دهان تو را ببیند.

برداشت: نیازی به داشتن شمشیر بر کمر نیست، زیرا تیغ کج و منحنی به‌خوبی توانایی خود را نشان می‌دهد.

برداشت: چطور می‌توانم از خاک پایت سر بلند کنم، در حالی که آفتاب هم قدم‌های تو را نبوسیده است؟

برداشت: هیچ‌کس به جز ابروی تو که با ناز و نازكی اشاره می‌کند، جرات نکرده است که چاشنی کمانت را بیدار کند و بر قلبم اثر بگذارد.

برداشت: چگونه می‌توانم دلبر نازکلم را که به دستاوردهای دو جهان نمی‌تواند سر فرود آورد، رام و آرام کنم؟

برداشت: کیست که با شجاعت و قهرمانی از خون هیچ‌گناهی استفاده نکرده و زهره‌اش اجازه می‌دهد که در دستش کنجکاوانه حرکت کند؟

برداشت: من از آب زندگی بیشتر تشنه‌ی خون زخم‌هایم هستم، زیرا تیغی که به سمت توست همچنان در آغوشم می‌کشد.

برداشت: هر کسی را که می‌بینم، به یاد تو هستم و از نبود نشانه‌ای از تو محو می‌شوم. به شدت در حیرتم که اگر کسی بخواهد نشانه‌ای از تو بپرسد، باید چه بگویم.

برداشت: از زیبایی تو، کار و زندگی‌ام بی‌خبر شده است. حالا چگونه می‌توانم تو را که محبوب دل‌ها هستی، در آغوش بگیرم؟

برداشت: سخنان تلخ و ناامیدکننده نمی‌تواند مرا از مسیرم دور کند، زیرا قدرت نرمش و هوش را بر سختی و استحکام ترجیح می‌دهم.

برداشت: قدت را هم‌چون نهالی در باغ می‌بینم که باغبان به زیبایی‌ات می‌بالد. تو تا چه اندازه شگفت‌انگیزی که دیگران نیز به زیبایی تو غبطه می‌زنند.

برداشت: نگاه کن که زبان صائب مثل آتش است، و هیچ چیز نمی‌تواند به زیبایی آن گلستان تو باشد. پس از گفتن حقیقت و زیبایی زبان خود دریغ نکن.