غزل شمارهٔ ۵۸۸

برداشت: عشق هیچ‌کس را در کنترل خودش نگرفت، اما این شراب قوی ما را به زنجیر کشید، مانند یک نگهبان که ما را در اختیار دارد.

برداشت: اگرچه صیادان سگ را با قلاده میکشند، اما نفسِ همچون سگ؛ ما را به بند کشیده است (بر گردن ما قلاده آویخته است).

برداشت: ما تمام روز مانند شمع ساکت و بی‌صدا هستیم، زیرا نفس ما برای آه کشیدن در صبح به پایان می‌رسد.

برداشت: آه که سفر به وادی عشق چقدر طولانی و دشوار است، دل ما که از ناله خالی است، مانند ناقوس، ما را به درد می‌آورد.

برداشت: حال خراب ما نیازی به لشکر ندارد، همین که نفس ما بیاید و برود کافی است.

برداشت: تو که مانند گل زیبا و لطیفی، باید مرا در ساغری پر از شراب قرار دهی، چون زهد و عبادت سخت و خشک، ما را در قفس و محدودیت نگه داشته است.

برداشت: اگر آرزوهای ما به گرد خاطرمان جمع نمی‌شود، لب‌های تو رنگی به دل ما می‌زنند که پر از هوس و خواسته است.

برداشت: اگرچه در قفس و محدودیت هستیم، اما عشق و زیبایی که در دل داریم از ما جدا نمی‌شود.

برداشت: ما به شدت آسیب دیده و ناتوان شده‌ایم و این وضع ما جای آن دارد که باغبان برای ما از چوب، قفسی بسازد.

برداشت: فکرهای ما به قدری متفاوت و خاص شده‌اند که دیگر انتظار تحسین و تشویق از هیچ کسی را نداریم.