غزل شمارهٔ ۵۸۳

برداشت: حریفان عشق در حال چه کارند؟ که آتش درونشان مانند جوش و خروش دریا است.

برداشت: از شیشه و آفتاب، برای خود جامی درست کن و سپس آن را به فراموشی بسپار.

برداشت: فساد و ناهنجاری‌ها در دنیا ناشی از شراب و مستی است. کدام شیطانی وجود دارد که در بطری شراب نباشد؟

برداشت: اگر آتشین و پرشور باشی و به جایی برسید که محدودیتی وجود ندارد، از من بخواه تا دعاهای نیکو به آن فرد بزرگوار برسانم.

برداشت: از آتش دل من دست‌تان را دور نگه دارید، چون این شعله، گل سنگی را هم داغ می‌کند.

برداشت: اگرچه چشم من در دایره عشق تو غرق شده است، اما هنوز نتوانسته‌ام زلف تو را ببینم.

برداشت: اگر می‌خواهی از زیبایی و شیرینی کلام بگوید، بهتر است از عشق بپرسی، زیرا او می‌تواند تلخی‌ها را به شیرینی تبدیل کند. همچنین، می‌توانی از ماهی‌ها بپرسی که چطور طعم آب دریا را احساس می‌کنند، زیرا آن‌ها در آن محیط زندگی می‌کنند و با آن آشنا هستند.

برداشت: از جایی که گرم و راحت است، به زحمت و تلخی از خواب بلند می‌شوند؛ در این خاک تاریک و سرد، به مکانی گرم دست نزن.

برداشت: نگاه‌های تاریک و ناخوشایند هرگز از یکدیگر جدا نمی‌شوند، بنابراین چه نیازی به راهنمایی و هدایت جمال سلمی وجود دارد؟

برداشت: به اندازه‌ای که روزنه‌ای کوچک نور می‌آورد، دل خود را بیش از آن روشن نکن و اجازه نده درهای خوشبختی به خاطر چهره‌ات بسته بمانند.

برداشت: ما که به خاطر شکسته بالی‌مان ناتوان هستیم، چه نسبتی با او داریم؟ او که بال و پر دارد و آزادانه پرواز می‌کند، و از نام عنقا، پرنده‌ای افسانه‌ای، یاد می‌کند.

برداشت: عقل نمی‌تواند به تنهایی خشم را مهار کند، همان‌طور که سحر نمی‌تواند قدرت عصای موسی را نادیده بگیرد.

برداشت: عشق به گونه‌ای است که در روز رستاخیز، اهمیتی ندارد. همان‌طور که نمک از خود دریا جدا نمی‌شود، عشق نیز از ذات وجودی خود جدا نیست.