غزل شمارهٔ ۵۷۶

برداشت: در gathering تو که ساکت و بی‌صدا بود، چه کسی در آنجا حاضر است که بتواند صدایی بلند بسازد؟

برداشت: خداوند از حیله‌ها و نیرنگ‌های افرادی که خود را عارف می‌دانند حفاظت کند! چرا که در آنجا، یک حلقه که صد سر در آن گیر کرده‌اند، وجود دارد.

برداشت: بهشت را چه کار داری، از مقام رضا عبور کن؛ چون زهر چشم در آنجا به اندازه شکر شیرین و دلپذیر است.

برداشت: در آن مکان ساکت و آرامم که بارها صدای منصور را شنیده‌اند و از هر درخت سبز و سرسبز آنجا خبرهایی می‌آید.

برداشت: وقتی که سخن به عشق برسد، فرماندهی و هدایت را به شدت دنبال می‌کند، چرا که در آن لحظه، حرکت و سرعت سمند به سمت عشق افزایش می‌یابد.

برداشت: آگاهان از چنگال سرنوشت رهایی دارند، اما شکارچیان ناآگاه ممکن است به دام بیفتند.

برداشت: تو در خواب و غرق نوشیدن هستی، در حالی که در دل شب، هیچ کس نیست که دستی به سوی تو دراز کند.

برداشت: دل را که از زلف او خبر می‌برد؟ چنین که پای نسیم صبحگاهی به آنجا بند است.