به مجلسی که کشی از نقاب بند آنجا
ستاره سوخته ای نیست جز سپند آنجا
دربارهٔ این سروده
در این شعر، شاعر به توصیف حال و هوای یک مجلس میپردازد که در آن زیبایی و سرخی عشق موج میزند. او از مشکلات و دردهای عشق صحبت میکند و به زیباییهایی که در آنجا وجود دارد، اشاره میکند. شاعر به سرزمین هایی اشاره میکند که در آنها شادی و خندههای معشوق، سرور و نشاط به ارمغان میآورد. همچنین، او به قهرمانان زندگی و ماجرای عشق نیز پرداخته و به نوعی از خودآگاهی نسبت به کلافگی و وابستگی هایش شکایت میکند. در نهایت، شاعر با نگاهی تلخ به زندگی، به چالشها و جمع شدن در دام عشق اشاره دارد.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
اسیر بوالعجبی های وادی عشقم
که صید دام نهد در ره کمند آنجا
به کشوری که شکر خنده ات گشاید بار
دگر سفید نگردد ز شرم قند آنجا
(به خنده لب مگشا پیش قهرمان فلک
که خون خورد ز شفق صبح هرزه خند آنجا)
هلاک چاشنی کنج آن لبم صائب
که مانده همچو مگس شهد پای بند آنجا)