غزل شمارهٔ ۵۶۹

برداشت: دل ما مانند صبح روشن و بی‌کینه است، و چهره‌اش همچون سرزمین‌های وسیع و صاف است که نور خورشید را در خود جای داده است.

برداشت: اگر خون در جگر عطر و بویی خاص به خود بگیرد، همان‌طور که مشک از پشمینه ما بیرون می‌آید، نشانه‌ای از عمق احساس و درد ماست.

برداشت: ریشه‌های سبز و زنگ زده به آب رسیده‌اند، پس چه امیدی است که آیینه‌مان روشن و واضح شود؟

برداشت: کسی که از نعمت‌های گوناگون دنیا بهره‌مند است، به ما که تنها نان جو و خوراک ساده‌ای داریم، غبطه می‌زند.

برداشت: ما در اثر نادانی و غفلت که به حالت گیجی و سردرگمی دچار شده‌ایم، روزهای خوب و خوشایند زندگی‌مان مثل شنبه و جمعه به زودی به پایان می‌رسد.

برداشت: در خانه ما، جغد به خاطر اینکه صبح روز شنبه فرا رسیده، از شب جمعه شرمنده و نگران است.

برداشت: شخصی از روزگار سختی و فقر رهایی می‌یابد و با این تغییر، به ارزش واقعی و گنجینه‌ای از وجود خود دست پیدا می‌کند.