غزل شمارهٔ ۵۶۸

این شعر به بیان احساسات انسانی و تضادهای درونی می‌پردازد. شاعر از گرد غم و اندوهی که بر دل دارد سخن می‌گوید و می‌خواهد با طرب و شادی، دل خود را تازه کند. او به روز شنبه که با عرفان و معنویت همراه نیست، اشاره می‌کند و حس خجلت‌زدگی روز را از شب جمعه بیان می‌کند. شاعر خود را مانند خورشیدی می‌داند که در جهان می‌تابد، اما گذشته‌اش او را به یاد می‌آورد. همچنین، از دشمنی که به او آسیب نمی‌زند و کینه‌ای که در وجودش است، سخن می‌گوید. در انتها، از عشق و محبت زلف معشوق سخن می‌گوید که روحش را تازه می‌کند و او را به یاد زیبایی‌های زندگی می‌اندازد.