غزل شمارهٔ ۵۶۷

برداشت: دل ما پاک و خالی از کینه است و سینه ما مانند یک گنجینه پر از نور و ارزش‌های زیباست.

برداشت: با وجود اینکه در میان موهای ما جز دل سوخته‌ای نیست، دل ما از داغ و حرارت پشمینهٔ ما به وجود آمده است.

برداشت: صبح شنبه به گونه‌ای می‌نماید که انگار مستانی که در شب جمعه با نور و زیبایی مدهوش شده بودند، دوباره به یاد آن شب می‌افتند.

برداشت: وقتی که امواج حوادث زندگی به شدت به ما ضربه بزنند، نمی‌توانیم انتظار داشته باشیم که روح و شخصیت ما صاف و بی‌نقص باقی بماند.

برداشت: اگر به دنبال روح و معنای عمیق ما هستی، باید دل ما را در هم بشکنی، چون تنها از این طریق می‌توانی به رازهای پنهان و ارزشمند ما دست پیدا کنی.

برداشت: خوشحالی است که امسال به خاطر چرخش زمان، مانند شراب کهنه، غم‌های قدیمی ما خوشایند شده است.

برداشت: چشمان ما که از درد و بلای اهل دنیا آسیب دیده‌اند، اگر تهدیدی از سنگ و آزار نرسد، دل ما همچنان مانند آیینه صاف و روشن است.

برداشت: هر کمانداری که از سرنوشت تیر بردارد، تیرش بر سینه ما نقش می‌زند.

برداشت: فانوس در دل شب‌ها کار می‌کند و نور می‌افشاند، مانند خانه ما که به خاطر پاکی و بی‌کینه بودن دل‌های ما روشن و درخشان است.