غزل شمارهٔ ۵۵۷

برداشت: گریه از دل نتوانست روحانی را به خود آورد و عرق شرم نتوانست خط پیشانی او را پاک کند.

برداشت: درد و رنج ما فریاد می‌زند، اما هیچ کمکی برای آرامش این کشتی در حال طوفان به ما نمی‌رسد.

برداشت: دل آگاه و آگاه از خواست‌های نفسانی، آرام است و در معرض خطرات نیست؛ چون مانند تخت سلیمان که امنیت و استحکام دارد، در امان است.

برداشت: روح هرگز نمی‌تواند در جسمی باشد که آرامش ندارد، چرا که در این حالت، انسان‌های زندانی نیز در خواب‌های آشفته به سر می‌برند.

برداشت: هیچ لباسی وجود ندارد که به قامت تو بیاید، زیرا چندین برهنگی را نمی‌توان با این پوشش الهی پنهان کرد.

برداشت: درون مشروب من، زهر تلخی پنهان شده اما طعم شیرینش دلنشین است. زمانی که قدح پشیمانی را نوشیدم، تلخی آن را چشیدم.

برداشت: چهره تو آنچنان زیباست که دیگر نیازی به چیزی از دو جهان ندارد. مژه های چشم قربانی به خاطر دیدن تو بیهوده و بی کارند.

برداشت: آه از این مردم با دل‌های تاریک که ارزش قلبی را که به عشق معشوق شباهت دارد، به پول و ثروت می‌سنجند.

برداشت: اگر خط مشکین تو بر آب نقشی نداشته باشد، موی تو از کف دست بیرون می‌زند اگر تو بمانی.

برداشت: من به خاطر قدم‌های خودم به هیچ‌وجه از جایی بلند نمی‌شوم و تا زمانی که نتوانم از دقت در نوشتن خط خودم، خطی زیبا و درخور بسازم، از موضع خود کناره‌گیری نخواهم کرد.