غزل شمارهٔ ۵۵۶

برداشت: لبانی زیبا و دلنشین تو می‌تواند تقوای آدمی را تحت تأثیر قرار دهد و چشمان مجروح و بیمار تو می‌تواند حتی عیسی را به زمین بیندازد.

برداشت: سرو زیبا به زیبایی و قامت خود می‌بالد. جلوه‌ای بیافرین و ادعای خود را کوتاه کن.

برداشت: حسن با خط زیبایش چهره‌ای متفاوت از خود نشان می‌دهد و قلم موی او، هنر مانی را نمایان می‌سازد.

برداشت: آتش شور و اشتیاق نمی‌گذارد که چهره‌ی زبانی که نمی‌توانی ببینی، به خودی خود نمایان شود و این زبان مانند زبان موسی به زنجیر درآید.

برداشت: در دل شکسته ما، تلاش‌های آسمان بی‌مورد نیست؛ زیرا آینه‌ی صاف هم از زنگ و کثیفی خجالت می‌کشد.

برداشت: هر کسی که با دقت و صداقت به بررسی حقیقت بپردازد، می‌تواند زیبایی‌ها و جذابیت‌های پنهانی را ببیند که دیگران قادر به دیدن آن نیستند.

برداشت: صبح نخستین با زیبایی‌اش لحظه‌ای طول نکشید که تیره‌گی را در آینه‌ ثابت کند.

برداشت: اگرچه که بدون بال، معنای لطیف پرواز ممکن نیست، اما واژه‌های پاکیزه خود نشان‌دهنده پر و بال هستند.

برداشت: تعجبی ندارد که دل صائب به آرامش برسد، چون دانه خال تو می‌تواند حتی یک حیوان وحشی را نیز به دام کشاند.