غزل شمارهٔ ۵۵۳

برداشت: اگر شوق به رهبری و هدایت بپردازد، مسافران آن قافله از خواب بیدار می‌شوند و با نشاط و انرژی بیشتری به سفر ادامه می‌دهند.

برداشت: ادعای بی‌اساس نشان‌دهنده نقص در کمال است و دزدی از چیزی جز صدا و هیاهوی این قافله وجود ندارد.

برداشت: اگر خار به این گروه زبان بسته رحم نکند، پس چه کسی دیگر می‌تواند گره درد ان‌ها را باز کند؟

برداشت: آرامش دل، موجب راحتی زلف‌ها می‌شود، چون سکون سرمه به آرامش آوازهای محبت‌آمیز زنجیره‌ای پیوند دارد.

برداشت: نفس آتشین و داغ دل، در جستجوی آرامش و روشنی است. هر چیز تاریکی که در این مسیر به نمایش گذاشته می‌شود، نشانه‌ای از این جستجوست.

برداشت: سری بدون فکر، با افتخار به پرنده‌ای که در آسمان پرواز می‌کند ناز می‌کند و سایه‌اش به کالوس خسته و بی‌حوصله می‌افتد.

برداشت: اگر جسم فقط جمادی باشد، چگونه می‌تواند به روح تبدیل شود؟ در اینجا جایی برای ستایش و تحسین وجود ندارد.

برداشت: رهبران و پیشوایان دنیا، امنیتی ندارند و نمی‌توان به آنها اعتماد کرد؛ خطر از گرگ‌ها بیشتر است، چون آنها رهبر گله را به خطر می‌اندازند.