غزل شمارهٔ ۵۵۲

برداشت: صلح در حالتی پنهان است، اما دوست به مبارزه آمده است. او را از دست ندهید و به خودتان بچسبید.

برداشت: از نگاه او چه انتظاری دارید؟ آیا می‌توان از کسی که با فرهنگ غرب آمده، نور و روشنایی اسلام را انتظار داشت؟

برداشت: داستان دل و آن ناز و غمزه را از من نپرس، زیرا از چشمانم اشک می‌ریزد و کلامم چنان دردناک است که مانند شیشه‌ای شکسته به سنگ خورده است.

برداشت: در زندگی تنها راه حل، رهایی از خود و ندانستن است و کسی که از شب و روز و ماه و سال خسته شده، هیچ درمانی ندارد.

برداشت: سعی و تلاش باعث شده است که تو از مسیر اصلی خود دور شوی، در حالی که در واقع مسیر خیلی نزدیک‌تر بود. تو به خاطر بی‌توجهی و نادانی به مشکل برخورد کرده‌ای.

برداشت: در سفر به بیابان، کسی که به راه خود ادامه می‌دهد، آسایش بیشتری دارد و کمتر درنگ می‌کند. کسانی که توقف می‌کنند، به سختی در برابر سفر پیش می‌روند.

برداشت: یک کلفت در یک خانه تأثیر زیادی از زندگی شهری می‌گیرد، همان‌طور که کسی که به زندان افتاده از فضای خانه‌اش احساس تنگی و محدودیت می‌کند.

برداشت: چگونه می‌توانم با دختر زیبایی که قدش همچو کمان است، به‌خوبی و صمیمیت رفتار کنم؟ او با قامتی همانند تیرهایی که از کمان رها می‌شوند، در برابر من ایستاده است.