غزل شمارهٔ ۵۴۷

برداشت: سخن تند و تیز برای افراد لازم است، زیرا گاهی باید حقایق تلخ را به کسانی بیان کرد که به شیرینی کلام عادت کرده‌اند.

برداشت: پرنده‌های نغمه‌سرا که به چهره‌ی گل نگاه می‌کنند، چگونه می‌توانند پارچه‌ی زیبا و رنگین کلام را بشناسند؟

برداشت: او بر طاق فراموشی، با تیشه‌ای که از دل آرامش به دست آورد، آینه‌ای از شیرینی را جاودانه گذاشت.

برداشت: کیست که بتواند از پس این بدهی سبک برآید؟ اگر کسی دختر رز را به عنوان مهریه ندهد.

برداشت: دستت را در دامن میزن که به دایره و مدار عالم، نسبت به سلسله‌ی تاک، سرِ پروین را برسانی.

برداشت: عشق به خوبی فکر نمی‌کند و باعث می‌شود که عقل مثل دزدی بی‌صدا، شمعی را که در کنار سر قرار دارد خاموش کند.

برداشت: دل صائب نگران و ناراحت از انتقاد و سرزنش دیگران نیست. او به جای اینکه به درد و رنج‌های کوچک توجه کند، در شادی و زیبایی‌هایی که دارد غرق شده و به آن‌ها فکر می‌کند.