غزل شمارهٔ ۵۴۳

برداشت: اشک نباید بگذارد که احساسات و زندگی ما به آرامی جاری شوند. مانند دریایی که به هر حال نمی‌تواند به قدرت مرجان‌ها و زیبایی‌هایش فرمان دهد. زندگی و احساسات ما تحت تأثیر موانع قرار نمی‌گیرند و باید آزادانه جاری شوند.

برداشت: در زمان وصال و نزدیکی، تقوا و سرکشی خوب است، مانند جمع‌آوری دامن در موسم حج.

برداشت: برق آسمانی از میان ابرها پدیدار می‌شود و با اشک‌هایی که می‌ریزد، زخم لب‌های خندان را تسکین می‌دهد.

برداشت: نمی‌توانی به زیبایی و ظرافت صورت خود ببالید و فخر کنی، چرا که حرف‌های زیبا و دلنشین را باید با محبت و دوستی بیان کرد و نباید به میدان خودنمایی بپردازی.

برداشت: هرچه بر چهره‌ام از سختی‌ها و مشکلات گذشته، بر دل مهربانم به طلا تبدیل شده است، چگونه می‌توانم برادرانم را فراموش کنم؟

برداشت: میزبانی که در رفتار خود تظاهر و ریا داشته باشد، به زودی مهمان خود را سخت و سنگین بر دل خود احساس خواهد کرد.

برداشت: اگر حکمت فقط به صورت خشک و بی‌روح وجود می‌داشت، آنگاه فلک یونان نمی‌توانست آن‌چنان در عمق معرفت و دانش غوطه‌ور شود.

برداشت: کسی که به ایمان و دانش خود آگاه است، بیشتر از دیگران مورد ظلم و ستم قرار می‌گیرد؛ زیرا او می‌تواند با زخم دندانش، آسیب بیشتری به خود بزند.

برداشت: هیچ‌کس نمی‌تواند از سرنوشت خود فرار کند و اگر کسی مانند خورشید درخشان باشد و شخصیتش را حفظ کند، به سختی می‌تواند دچار افت یا شکست شود.