غزل شمارهٔ ۵۳۸

برداشت: دل من به خاطر تاریکی آسمان‌ها و مشکلات زندگی، بسیار غمگین و سیاه شده است. آیا ممکن است که آینه دل من، به دلیل این زنگار و کثیفی‌ها، دوباره پاک و زلال شود؟

برداشت: اگر روزی گره از کارم باز شود، همان‌طور که شبنم به آرامی از دل من برمی‌خیزد و نظر پاک و روشنی را به سوی خورشید هدایت می‌کند.

برداشت: حجم اندوه و غم در دل من با هر اشکی که می‌ریزم بیشتر می‌شود، مگر اینکه با یک آه عمیق بتوانم تخلیه‌اش کنم و از ناراحتی‌ام خلاص شوم.

برداشت: اگرچه صدای جرس بلند است و زبانم از فریاد خسته شده، اما ناله‌های دل من خالی از درد و اندوه نیست و سینه‌ام پر از رنج و غم است.

برداشت: تا زمانی که در میخانه عشق و وابستگی غرق هستم، حرکت و چرخش دور و اطراف من نیز به همین صورت ادامه دارد.