غزل شمارهٔ ۵۳۷

برداشت: فکری که به سر آن لب می‌نوشد، به من اجازه نمی‌دهد که به درستی فکر کنم. با این‌همه زیبایی و کشش، عقل و درکم را چه بر سر ببرد؟

برداشت: اگر بدانی که چقدر برای دیدن تو بی‌تابم، بدون شک با همه‌ی احوال و دشواری‌ها به آغوش من خواهی آمد.

برداشت: من نمی‌توانم شور و شوق عشق و زیبایی تو را فراموش کنم، این کار برای من ممکن نیست.

برداشت: دل من از آتش عشق آن‌قدر داغ نشد که سرمای عشق و حسرت، تأثیری بر روی آن بگذارد.

برداشت: دست من بسته است و نمی‌توانم چیزی را به دست بیاورم، اما در دل من که لب خاموشی دارد، رازهایی نهفته است که می‌تواند به آن‌ها دست یابم.

برداشت: دوش خوابم به خاطر زلف سیاهی به افسانه‌ای تعبیر شده بود و صبح، آن بیدار دل، گوش مرا با نوازش‌هایش حس کرد.

برداشت: من آن فاخته‌ای هستم که از خودم دور هستم، در دل لباس آن سرو بلندقامت.