غزل شمارهٔ ۵۳۶

برداشت: چرا اگر شراب کهنه‌ای در من وجود نداشته باشد، شور و حال من از بین برود؟ حتی زمانی که سکوت کرده‌ام، باز هم صدای شوری در درونم دارم.

برداشت: من بار تهمت را بر دوش خود حمل می‌کنم و هر چند که سجاده‌ام در برابر مردم از تزویر و فریب خالی شده، اما همچنان به ادامه‌ی راهم متعهد هستم.

برداشت: عذاب و بی‌تابی من مثل دل دریاست و جزء ذات من است، نه امری گذرا یا عارضی. این حال و احساسات من به مانند خم سینه‌ای است که پر از جوش و خروش است.

برداشت: در انتهای حباب، دریایی نهفته است که رازهای عمیق و بزرگی را در دل خود دارد. این درحالی است که سکوت من، به نوعی نشانه‌ی ادب و احترام نسبت به آن رازهاست.

برداشت: من آنقدر ارزش دارم که از یاد نروم. پس چه اهمیتی دارد که دیگران درباره من چه تصوری داشته باشند؟

برداشت: من از بیداری‌ام به امید صبح قیامت ناامید شدم، زیرا تماشای تو به قدری مرا مسحور کرده که از حوش رفته‌ام.

برداشت: آیا تا زمانی که این سبو در میخانه باقی مانده، من احساس می‌کنم که هر لحظه بار سنگین ردا از دوشم می‌افتد؟

برداشت: چشم من به زیبایی موی قلم نقاش شیفته است و نباید به طراحی و نشانه‌های زینتی که بر روی صورت من وجود دارد، فریب بخورد.

برداشت: زمانی که به دنیا آمدم، مانند گلی در باغ، احساس می‌کنم که عمرم در حال گذر است و به آرامی و بی‌حوصلگی می‌گذرد.