غزل شمارهٔ ۵۳۲

برداشت: زمانی که دلم با جمال تو آشنا شد، چشمانم مانند خورشید، خیره و متعجب از زیبایی صورت تو شدند.

برداشت: کسانی که فقط به ظاهر چیزها توجه می‌کنند، از من بهره‌ای نمی‌برند. اما می‌توانند روشنایی و حقیقت وجود من را با دل بیدار و روشن خود دریابند.

برداشت: به خاطر من دیدن کسی که دلش به حال من می‌سوزد، بسیار ارزشمند است و اگر نه، بار غم او برای من مثل کوه سنگین نیست.

برداشت: من به خاطر بدشانسی و چهره زشت خود، به عنوان فردی معیوب شناخته شده‌ام، زیرا عمرم به پایان رسیده و سخن‌هایم دیگر مورد توجه نیستند.

برداشت: چگونه می‌توانم به پزشکان دیگر مراجعه کنم؟ محبت و دلسوزی عیسی برای من که بیمار هستم، بسیار ارزشمند و سنگین است.

برداشت: اگر از کف دستم مویی بیرون بیفتد، به زودی دستم به موی کمر محبوبم خواهد رسید.

برداشت: سرو بلند و زیبا تو را با چشمی بدبین می‌نگرد، که هر بار با زیبایی و جلوه‌ای جدید، مرا به دام می‌اندازد.

برداشت: من دور باغ، حلقه‌ای می‌زنم، اگر باغبان، اجازه ورود به گلزار را به من ندهد.