غزل شمارهٔ ۵۲۹

برداشت: نیمی از آن شعله که می‌تواند مرا خاموش کند، یا از طریق فانوس، می‌تواند مرا تسلیم کند.

برداشت: فروغ دل من از نور آسمان نیز فراتر است و حتی می‌تواند به من کمک کند تا از زیر بار سنگین مشکلات بیرون بیایم.

برداشت: خون من در زیر پوست به شدت در حال جوش و خروش است، و من مانند شرابی نیستم که بدون جوشیدن بتواند مرا شاداب کند.

برداشت: از شدت دردها و وابستگی‌ها به جایی رسیده‌ام که دیگر چنان صاف و پاک شده‌ام که با کمال میل می‌توانم شراب بنوشم.

برداشت: گوش من از سخنم پر شده است، آیا روی زمین امیدی هست که بتواند به من خس و خاشاک بدهد؟

برداشت: عشق و احساسم برای همه دل‌ها ارزش و اهمیت خاصی دارد و اصلاً امکان ندارد که کسی بتواند مرا فراموش کند.

برداشت: دریا مانند زهر است و از امواج خود پر است؛ آیا کسی می‌تواند مرا در آغوش بگیرد که خود از آغوش دیگران خالی است؟

برداشت: غیر از آن خطی که بر گردن توست، در این جا حلقه‌ای وجود ندارد که بتواند در گوش من بیفتد.

برداشت: روزگار دردمند من به اندازه‌ای تلخ نیست که نتوانم با تحمل و صبر، از آن عبور کنم و با اراده‌ام بر آن غلبه کنم.

برداشت: هیچ کمندی نمی‌تواند مرا چون منصور گرفتار کند، چون او قادر است که مرا به آغوش خود بگیرد.

برداشت: به خاطر زیبایی و تنوع افکارم، در حالتی شبیه به نشئگی قرار گرفتم و این حال من را به وجد آورده است.