غزل شمارهٔ ۵۲۳

برداشت: در بیابان جستجو، کسی نیست که مرا راهنمایی کند و دیگر پروازی برای من وجود ندارد.

برداشت: نفس من مانند غواصی است که دلش از درد سوخته و او هیچ چیز جز حسرت در دل ندارد.

برداشت: در زمانی به سر می‌برم که با شن‌های روان همراه شده‌ام، در مسیری حرکت می‌کنم و هیچ خبری از خانه و مکان خود ندارم.

برداشت: می‌کوشم تا پرواز کنم و آتش عشق یا امیدی در وجودم شعله‌ور شود، اما از دل سنگی که دارم، هیچ امیدی به روشن شدن ندارم.

برداشت: من مثل کشتی نوح در آرامش و سبکی خود نشسته‌ام و مانند خُس و خاری در برابر طوفان هیچ خطری مرا تهدید نمی‌کند.

برداشت: هر شب با دل دیوانه‌ام چه کار کنم؟ جز اینکه برای خودم نامه‌ای بنویسم، هیچ راهی ندارم.

برداشت: می‌توان مانند آتش به قلب و وجود شمع رفت، اما هیچ دلیلی برای آزار دادن پروانه نیست. من نه تمایل به اذیت کسی دارم و نه توانایی انجام این کار را.

برداشت: اگرچه به زیبایی سرو به تماشا نشسته‌ام، اما از زندگی فقط دل‌شکستگی به من نرسیده است.

برداشت: آرامش خاطر و امنیت در دو دنیا ارزش بیشتری دارد نسبت به این که در زندگی مادی، حتی اگر طلا و نقره‌ای در دست نداشته باشم.

برداشت: می‌توانم شعله‌ای را به اوج برسانم اگرچه خودم بال و پر نداشته باشم.

برداشت: من مانند یک غنچه پنهان در خودم، در حالتی از ناامیدی و خموشی هستم؛ تنها دلخوشی من، امید به گشایش و برکت از دری است که به سوی آینده باز می‌شود.