غزل شمارهٔ ۵۱۸

برداشت: دل من مانند پریخانه‌ای است که بر روی آن چهره زیبا و ماه مانند کسی است. اما در عمق هر یک از موهایش، غمی مثل یوسف در چاهی پنهان است.

برداشت: آه من چرا مانند پرچم صبح قیامت نمی‌شود؟ قامت او برای من نشانه و سرآغاز این آه است.

برداشت: به مانند کبکی که سایه‌ی شاهینی بر سرش می‌افتد، دلش پر از اضطراب و ترس می‌شود، من نیز همین حال را دارم.

برداشت: با کلاهی که از نمد است، آزاد و رها از هر دو جهان هستم، اما سایهٔ بدبختی و شومی بر سرم سنگینی می‌کند.

برداشت: وقتی قلم به حرکت درمی‌آید و اولین گام را برمی‌دارد، من در مسیر عشق سوخته‌ام. کاش فرصتی برای آه کشیدن داشتم!

برداشت: شعله‌های عشق و درد درونم آنقدر شدید است که مانند کبابی که می‌چکد، خون از جانم فرو می‌ریزد. با این حال، با این احساسات عمیق و سوزان چه نیازی به شاهد و گواه دارم؟

برداشت: جرم و خطاهای انجام شده در روزهای جوانی و خردسالی قابل فراموشی و بخشش نیستند، اما اگر عشق وجود داشته باشد، دیگر از گناه و اشتباه چه ترسی دارم؟

برداشت: از دیدن تو، ای منبع امید جهان، جز حسرت چه چیزی در دست من است؟

برداشت: در راه عشق مثل خورشید است و انسان باید با تمام وجود آماده حرکت باشد. اگر چنین نباشد، صائب (شاعر) از دوری این مسیر چه غم و اندوهی دارد؛ چراکه خود عشق بهترین راهنمای اوست و تمام مسیر را روشن می‌کند.