غزل شمارهٔ ۵۱۶

برداشت: روحی که در من می‌سوزد، مانند شعله‌ای روشن است و به من حیات می‌بخشد. زندگی‌ام از افرادی که دچار سوختگی و درد شده‌اند، نشأت می‌گیرد.

برداشت: دل آشفته من پر از شور و شادی بهاری است، اما چهره‌ام از درد و رنج نشان می‌دهد، هرچند که درختان در حال خزان هستند و برگ‌هایشان ریخته است.

برداشت: دلم پر از غم و ناراحتی است و احساس می‌کنم که این اندوه به تدریج از من دور می‌شود. رفتن قلب من مانند یک جریان آب روان است که دیگر در آن نشانی از غم وجود ندارد.

برداشت: هرچند که در وضعیتی سخت قرار دارم، اما برای پیشرفت و دستیابی به شناخت، هر کسی که به خود استقامت بدهد، همچون تیر و نیزه‌ای که به سمت من نشانه رفته است.

برداشت: سرنوشت و زمان نمیتوانند من را کهنسال کنند، چرا که اراده و تلاش من جوان و پرانرژی است.

برداشت: نمی‌توانم به هر بهانه‌ای به رهایی از دست این درد و اندوه بپردازم، زیرا دل‌مشغولی و غم من دائماً مانند تیری در کمان در حال نشانه‌گیری است و آزاد نمی‌شود.

برداشت: عمر ابدی من را با چند گره کوچک که به روح من مربوط می‌شود، کوتاه می‌کند.

برداشت: در این سفر، عادت کرده‌ام که با مشکلات و سختی‌ها روبرو شوم. هرچند که راه پر از سنگ و سختی است، اما هدفی شیرین و خوشایند در انتظارم است.

برداشت: من برای علاج درد تو به شدت دل‌تنگ و بی‌تابم، چراکه در حقیقت یوسف و زیبایی‌اش برای من با وجود گرانبهایی‌اش از طلا هم ارزشمندتر است.

برداشت: من چون سرو، بی‌ثمر و بی‌فایده نیستم؛ اما دل‌خوشی‌های من از آسیب‌های فصل خزان محفوظ مانده است.

برداشت: خورشید اشک می‌ریزد و این اشک به دل آیینه‌ای می‌افتد که در آن چهره‌ای زیبا و پنهان وجود دارد.