غزل شمارهٔ ۵۱۲

برداشت: فقر باعث می‌شود که مقام و عظمت حکومت دنیا بی‌ارزش و بی‌معنا شود. آرزوی سلطنت برای فرزند آدم ممکن نیست.

برداشت: وقتی که نفس انسانی فرمان‌بردار شود و خود را زیر سلطه عقل قرار دهد، عقل می‌تواند مانند یک نگهبان، امنیت و آرامش را برای جهان به ارمغان آورد.

برداشت: خود را در گناه شمردن بی‌فایده بدان، چرا که گناهی بزرگ‌تر از آن نیست که باعث شد آدم از بهشت بیرون رانده شود.

برداشت: در برابر چشمی که زیبایی‌ها را می‌شناسد، هیچ چیز نمی‌تواند همچون چهره‌ی خود مریم جلوه کند.

برداشت: صحبت نیکان و دوستان خوب تأثیر زیادی دارد، همانگونه که گل به خورشید می‌رسد و شبنم را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

برداشت: هر کسی که بتواند با دقت و توجه به نفس خود، همانند صبح که روز را روشن می‌کند، جهان را به روشنایی آورد.

برداشت: دانش حقیقی به گونه‌ای است که می‌تواند باعث شود فرد از شرم و خجالت خود را رها کند و به اعتماد به نفس برسد.

برداشت: حق هرگز نمی‌تواند خود را به مرکز برساند، زیرا در دست دیو، جایی برای حقیقت وجود ندارد.

برداشت: اگر با افراد بد و نادرست در ارتباط باشی، نمی‌توانی از هم‌صحبت شدن با افراد با فضیلت بهره‌ای ببری. در واقع، رسیدن به پیروزی در چنین شرایطی غیرممکن است، مانند این که نتوانی از یک شمشیر بی‌اثر، نتیجه‌ای مثمر بگیری.

برداشت: اگر چشم مور به ملک سلیمان بیفتد، به خاطر خلقت محدود انسان‌ها، دل مور دنیا را کوچک و بی‌ارزش می‌بیند.

برداشت: اگر اراده و تلاش خالصانه‌ای در انسان وجود داشته باشد، می‌تواند با داشتن ویژگی‌های درونی و ذاتی خود، هر چیزی را به دست آورد و حتی خاک را به طلا و نقره تبدیل کند. این نشان می‌دهد که فردی می‌تواند با تلاش و کوشش، از دیگران نیز بزرگتر و با ارزش‌تر شود.