غزل شمارهٔ ۵۰۷

برداشت: از نگاه پنهان او، نشانه‌های چهره زیبا و دلربایش آشکار شد و این شب تاریک دل، به وجود آورنده این آتش سوزان است.

برداشت: وقتی که نفس‌های سوختگان در جشن و سروری که نمک و سرمه به آواز بلند می‌شود، چطور می‌تواند آتش را خاموش کند؟

برداشت: در اینجا شخص زاهد و خشک درک عمیق‌تری از حال و شرایط مرا به وجود آورد، همانند سفالی که می‌تواند به آرامی آب را به خود جذب کند، و من توانستم واقعیت‌های درست و خالص را بشناسم.

برداشت: درد و رنج پیری در دل من چنان سنگینی می‌کند که دیگر نمی‌توانم دلم را از احساسات و آرزوها خالی کنم.

برداشت: دشمن سرکش با صبر و تحمل تسلیم می‌شود و خاموشی و سکوت از آتش بهتر است.

برداشت: اگر دل تاریک باشد، حتی با لباس سفید هم نمی‌توان آن را روشن کرد. چه فایده‌ای دارد که طلا را به صراف نشان دهی اگر پوشش آن زود از بین برود؟

برداشت: کسی که در زندگی خود از خاک و وابستگی‌های دنیوی بگریزد و به راهی دیگر برود، پس از مرگ در شب قبر با حالت تلخی مواجه نخواهد شد و خواب آشفته‌ای نخواهد داشت.

برداشت: اگر عشق به مانند خس و خار شود، در آن صورت زخم زبان و مخالفت‌های روحی، به درد و آتش بدل خواهد شد.

برداشت: به خاطر محبت و خوش‌پروری، به هیچ‌گونه ثروت و قدرت و زور جاه و جلال نمی‌آیم. حالا چه تدبیری باید بیندیشم تا بتوانم آن موجود سرکش و نافرمان را رام کنم؟

برداشت: هر جا که دل‌های پاک و اهل معرفت وجود ندارد، صحبت نکن. زیرا نمی‌توان با هر کسی از روی دل و احساسات صحبت کرد.