غزل شمارهٔ ۴۹۳

برداشت: کیست که گردن خود را تسلیم چنگال قدرت تو کند؟ دنیا همچون حلقه‌ای است که زلف تو را به زنجیر کشیده است.

برداشت: دست‌های پاک تو را شکر می‌کنم که خون دو جهان نمی‌تواند مانع پرواز تو باشد و تیرهای فراوانی را به سوی تو می‌اندازند.

برداشت: هر کسی که از خاک برود، با حسرت شمشیر تو را به یاد می‌آورد و کارهای بزرگ تو بر روی لوح مزارش ثبت خواهد شد.

برداشت: دریای بزرگ در اندازه یک قطره نمی‌گنجد، پس چطور می‌توان انتظار داشت که چشمان ما بتوانند زیبایی تو، که همچون جهان بی‌پایان است، درک کنند؟

برداشت: آیا می‌توانم با تمام قدرت و سلطنتی که سلیمان بر جهان داشت، به تو نشان دهم که چقدر تحت تسلط و نظارت من هستی؟

برداشت: انسان نمی‌تواند نگاهش را محدود کند به زنجیر، زیرا هر کسی که از دلش ناله و اندوه شب را بشنود، می‌فهمد.