غزل شمارهٔ ۴۹۲

برداشت: اگر زیبایی خود را در دید عموم به نمایش بگذاری، مانند این است که تو را در بازار ملی اسیر و زندانی می‌کند، چون همه به سوی تو جذب خواهند شد و برای خریدن تو هجوم می‌آورند.

برداشت: بوی گل زیبایی‌های تماشایی را از یاد می‌برد و نیازی نیست به خاری که بر سر دیوار توست.

برداشت: چشمه در فصل بهار آرام نمی‌گیرد و از جوش و خروش آن، بوسه‌ها به شکل دانه‌های قیمتی و زیبا به زمین می‌ریزد.

برداشت: عشق به تو باعث شد که سرو زیبای تو به بلندی و شکوهی برسد، مانند قمر که از دایره‌ای محدود رها شده و به آزادی و زیبایی بیشتری دست یافته است.

برداشت: این چه ناعدالتی است که من به شدت رنج می‌برم و تیغ زبانم به جای اینکه به یاد تو باشد، تنها می‌تواند زیبایی چهره‌ات را زخم بزند؟

برداشت: در بهشت گلستان، جایی برای خزان وجود ندارد. وقتی که یاد تو به ذهن می‌آید، چه ابر غمگینی بر دل من سایه می‌افکند؟