غزل شمارهٔ ۴۹۱

برداشت: تو که از دنیای معانی اطلاعی نداری، هیچ چیز بهتر از خاموشی و سکوت نمی‌تواند تو را پوشش دهد.

برداشت: اگر از خودت جدا شده‌ای، مثل مردان با آرامش زندگی کن؛ زیرا دیگر مسافرتی برای تو باقی نمانده است.

برداشت: سرو به خاطر بی‌ثمری‌اش، لباسی از آزادی به تن کرد. اما تو باید دل خود را از زخم و درد دور نگه‌داری، اگر چیزی برای تو نیست.

برداشت: اگر از درد و رنج طلب راهنمایی کنی، همرهی خضر در بیابان مرگت به کمکت می‌آید.

برداشت: شما از آزادی و رهایی می‌ترسید، زیرا احساس می‌کنید که به خاطر نداشتن قابلیت‌ها و ویژگی‌های لازم، لایق پرواز و زندگی در دنیای زیبا نیستید.

برداشت: از وابستگی‌ها و دلبستگی‌های خود جدا شو و با هر چیز نامناسبی که می‌خواهی ارتباط برقرار کن، چون در این مسیر هیچ چیزی نسبت به تو نامناسب‌تر وجود ندارد.

برداشت: چشم تو برای زمین مانند خارزار است، چرا که مانند نرگسی که در انتهای پا قرار دارد، تو را نمی‌بیند و توجهی به تو ندارد.

برداشت: سنگ، سنگ را می‌شکند؛ چون تو در این هفت صدف آن‌قدر مغرور هستی که حتی جواهر ارزشمندی در اختیارت نیست.

برداشت: اگر در زمینه‌ای بی‌هنر هستی، نباید به خاطر این بی‌هنری به خود ببالید یا از تقدیر شکایت کنی. اگر هنری نداری، نیازی به ابراز نارضایتی از سرنوشت نیست.