غزل شمارهٔ ۴۸۴

برداشت: در نظر ما دنیا هیچ ارزشی ندارد و ما کسی را نمی‌بینیم که ما را نبیند.

برداشت: زنده‌ها و مرده‌ها از یکدیگر جدا هستند؛ ما کسی را مرده می‌دانیم که نتواند ما را ببیند.

برداشت: مردم نمی‌توانند هیچ مانعی را بر سر راه خود قرار دهند که موجب شود دید واضح و روشن آن‌ها تحت تاثیر قرار بگیرد.

برداشت: دیدن نقص‌ها و کمبودهای دیگران می‌تواند موجب آسیب به خودخواهی و غرور آنها شود. بنابراین، بهتر است در برخی شرایط، افراد با کمالاتی که دارند فراتر از نقص‌هایشان دیده شوند و خود را در مقام قضاوت قرار ندهند.

برداشت: شمع دیگر در پوشش فانوس پنهان نمی‌ماند، چرا که عینک‌ها خواب و توهم را ایجاد می‌کنند و دل بیدار و بینا را نمی‌فریبند.

برداشت: چشم وقتی آرام می‌شود که به شگفتی نرسد؛ همچون سیلی که در دریا می‌ریزد و سروصدا را فراموش می‌کند.

برداشت: عاشق تحت هیچ شرایطی به خاطر حرف‌های منفی دیگران سست نمی‌شود و هیچ وقت از محبوبش دور نمی‌شود. مانند طعمه‌ای که از دسترس شکارچیان دور نمی‌ماند، برای کسی که صبوری و استقامت دارد، هیچ چیز غیرممکن نیست.

برداشت: نمی‌توان از حقیقت خود جدا شد؛ در این راه ناشناخته، گم شدن شبیه است به گم شدن خضر.

برداشت: اگر آسمان به‌اندازه‌ای تنگ و سخت شود، حتی عیسی هم نمی‌تواند از چشمه سوزن قطره‌ای آب بگیرد.

برداشت: زخم زبان و حرف‌های طعنه‌آمیز نمی‌تواند شور و هیجان مجنون را که از مشکلات رنج می‌برد، خاموش کند. همچنین، خار و خس به هیچ وجه نمی‌تواند مانع طوفان و نیروی عظیم دریا شود.

برداشت: کیست که بتواند به غم و اندوه ما توجه کند؟ آیا بر دل بی‌تاب ما جز غم و اندوه، چیزی دیگر رحم خواهد کرد؟

برداشت: با وجود اینکه چهره‌ای تازه و پیشانی‌ای خندان دارم، نمی‌توانم دل‌ها را همچون درخت صنوبر از خود جدا کنم.