غزل شمارهٔ ۴۸۳

برداشت: در حالتی از نادانی و بی‌خبری ماندم و نتوانستم از شراب کهنه لذت ببرم، به‌طوری‌که هیچ پیرو یا شاگردی از قدم‌های پیر و استادش فاصله نگرفت.

برداشت: خاطرم چرا این‌قدر ناآرام است؟ خواب‌های پریشان جدا از هم دارند و غم‌های مختلفی هم برای تعبیرشان وجود دارد.

برداشت: همت واقعی به این وابسته نیست که شخصی چقدر باهوش یا با فهم است؛ بلکه مثل حاتم، که حتی به کودکانی که شیر جداگانه می‌خورند، دسترسی ندارد، باید بدون قید و شرط برای کمک به دیگران تلاش کرد.

برداشت: سرما و تسلیم به یکدیگر مرتبط هستند، اما هدف ما این نیست که از مسیر و هدف خود دور شویم.

برداشت: دل ما مشتاق و پر شور بود، اما همین علاقه و خواسته در دل خاک، مانند گرمایی که از شیر جدا نمی‌شود، نمی‌تواند از احساس ما جدا باقی بماند.

برداشت: ما نتوانستیم با تدبیر خود از بخت خوب بهره‌مند شویم، به همین دلیل بارها شکر را از شیر جدا کردیم.

برداشت: روزی خواهد رسید که فردی که دیوانه‌وار به زنجیر گرفتار بود، از این قید رهایی می‌یابد و صدایی از هر حلقه‌ی زنجیر آزاد شده به گوش می‌رسد.

برداشت: چگونه می‌تواند دل از زلف زیبای تو جدا شود؟ مانند این است که جوهر از آئینه با شمشیر جدا شود.