غزل شمارهٔ ۴۷۴

برداشت: چگونه می‌تواند دریا از گنجینه‌ای که در دلش دارد خالی شود؟ چرا که هر امواج خطرناک شبیه قفلی هستند بر روی آن گنجینه.

برداشت: تربیت و کمکی که می‌تواند به ساختن شخصیت و تغییر قلب‌ها بپردازد، در دل‌های تاریک و ناپاک تأثیری نخواهد داشت. مانند این است که عنبر (عطر خوشبویی) نمی‌تواند به تنهایی، حرارت و جوششی که در دل دریا وجود دارد را به وجود آورد.

برداشت: وقتی به یاد گفت‌وگوهای قدیمی دریا می‌افتم، وجود گرانبهایم را مانند قطره‌ای از جیوه احساس می‌کنم که به تپش درمی‌آید.

برداشت: وصل شدن به چیزهای باارزش و دلخواه آسان نیست، زیرا هر زوایه‌ای از این عشق همچون طوفانی پرخطر است که یک مهر و نشانه بر گنجینه‌ای در دل دریا قرار دارد.

برداشت: دل مجروح و غمگین من از وابستگی به خودخواهی رها شد و این باعث شد که حقیقت را بهتر ببینم، مانند آنکه در آب دریا، تصویر واقعی خود را در آینه مشاهده کنم.

برداشت: نگران نباش از آلوده‌ای که بر اثر گناه به وجود آمده، زیرا رحمت خداوند می‌تواند آن را پاک کند، همان‌طور که سیلاب از دل دریا بدون کینه و تند و زلال جریان دارد.